КАЛЯДНАЯ КРОНІКА
ЧОРНАЙ І БЕЛАЙ РУСІ

І. пад ялінкаю хацінка над ялінкай аблачынка невядомая сцяжынка ў невядомы лёс і час так было на свеце з кожным як пры Нараджэнні Божым светла ціха пераможна — так жыла Надзея ў нас потым год ішоў за годам — і Любоў ішла гародам і гуляў народ з народам на вяселлях — як на смерць потым старасць у самоце як збанок дурны на плоце — гінуць людзі на балоце хто не ўмее Веру мець ІІ. любі Маці сына чакай Маці сына адзінага ў свеце адзінага ў свеце Пасланага Сына на шчасце і гора на шчасце і гора на рай і здзіўленне на Край на Збаўленне пяройдзе Сын мора усім Сын парадзіць а люд Яму здрадзіць на крыж на расправу Яго — не Вараву! — ў дарогу наладзіць вішчыць люд і вые Пілат рукі мые — канец вашай справе мужыцкай забаве цяпер — гніце шыі народ дурняў родзіць Хам дзеліць і жондзіць — тры дні так гулялі пілі балявалі жылі — як гулялі а потым знямелі аж вочы здубелі — адвалены камень! — і ў Неба на амэн сляды Сына ў белі ІІІ. Белы дзень замяце     тое чорнае злое былое тыя думкі і ўчынкі     з якіх адны попел і дым снег і вецер пасеюць     адно спадзяванне малое і той вернецца час     калі быў гэты свет маладым... Тая непагадзь светлая     тая наўкол завіруха як спрадвечны хаос     і пачатак далінаў і гор і няма яшчэ долі     няма ані кола ні круга толькі чыстая пустка     і звонкі бяздонны прастор... Белы сон зацярушыць     як страчаны розум зблуканы так згубіўся і выжыў     ты сам — і цяпер за табой тыя зло і дабро     перажыты той свет апантаны а цяпер белы дзень     светлы дзень у краіне такой... IV. прашу Цябе — няхай нас лёс міне перакаціся сэрцам да мяне і будзь ізноў шчаслівай Пані тою як Ты была адзінай і святою пры тым стварэнні свету на зямлі калі мы ў Чыстым Лузе ўдвух былі няхай Табе луг ножак не намуліць няхай Цябе сам Бог рукой патуліць а я з уздыхам збоку пагляджу — няхай пажоўклы свет зазелянее і прыйдуць Вера Міласць і Надзея а смерць адступіць         за сваю мяжу... V. з краіны далёкай дзе светлы Рай да нашай Краіны Ценю едзе на санках святы Мікалай цягнуць санкі алені цвітуць райцэнтры і Мінск залаты блішчаць ліхтары і крамы але заварочвае наш святы проста да нашай брамы стаў і расшпільвае санкі сам і справядліва дзеліць — грошай мяшок падае бацькам торбу цукерак дзецям і пакідаюць след за сабой не санкі таго святога а радасць спакой і прасветлы боль з подыхам Пана Бога з краіны далёкай дзе светлы Рай па нашай Краіне Ценю едзе на санках святы Мікалай цягнуць санкі алені VI. вось і белая зорка стаіць над зямлёй і анёлы за кожным прыйшлі — і за мной у краіну гародаў загонаў заплоткаў паміж хатаў магілаў маіх аднагодкаў але ўжо спакой — як звон нас не будзе — народзіцца Ён Бог навечна выбраў Марыю — Бог не кіне на страшны час няхай мы дурныя старыя — свет не скончыцца пасля нас вось і белая зорка стаіць над зямлёй і анёлы з нябёсаў прыйшлі — як за мной і нячутны спакой — як звон нас не будзе — народзіцца Ён VII. так нараджаецца Новы Свет сотні зімаў і сотні лет — так ідуць да калыскі з паклонам Тры Каралі і калумбаў мільёны у той дзень найкароткі     калі забракне душам святла і перасоўваецца мяжа цяпла з Поўначы ў Поўдзень —     да Палестыны так нараджаецца Новы Свет і вочы перастаюць быць пустымі і ажываюць жывыя     пад скурай страху... Край мой шчаслівы     збіраецца жыць... Ціхая ноч светлая ноч месяц свеціць ясна дрыжыць... Божа Ты з намі — цяпер і тут Ціхая ноч светлая ноч...