|
Мацей Бурачок
У Жупранах звоняць званы,
Ашмянка пахаладзела.
На чатырох вараных
вязуць Бурачка Мацея.
Якая высокая сіла
асвечвае сумны абрад —
сармацкі звычай ці сімвал?
Мужыцкі быў адвакат!
Ад Кушлян да Гальшан
ціхія гоні ў скрусе.
З адкрытых сялянскіх ран
сцякае боль Беларусі.
На чатырох вараных
з чорнага шляху не збочыць.
А паабапал труны
гора аж слепіць вочы.
Колькі рабіў ён спробы
гора скінуць у лёх.
Чорнай хусцінкай жалобы
цень на пагоркі лёг.
Слёзы пад вейкамі шорсткімі
ў сталых людзей, бы ў дзяцей.
Стаў перад суддзямі жорсткімі
павераным люду Мацей.
Скруціў ён сумную дудку,
балесна зайграў дудар
новаму веку пабудку
ад скляпенняў да хмар.
Сумленнем не пакрывіў.
У клетцы грудзей зацеснай
сэрцу мала белай крыві,
барвовай сплывае песняй.
Рвецца яно на прастор
да новай праўды-спакусы.
Мацей Бурачок не памёр,
пакуль жывуць беларусы.
У душах сыноў, дачок,
ад веку памаладзелы,
ляціць Мацей Бурачок
на конях любові белых.
| 
