ПАЛАНЭЗ

Вось той Край! Чысцюткі, як сляза, з аблокаў бліск ляза, прастора без канца, той белы Край Марыйнага Крыжа стаіць, як мур нябачны і як цень крывіцкага мяча, у подыху вякоў                                  раскрыжаваны... Край! Той Край, дзе правіць Бог на ростанях дарог, — хоць сее смерць гарох! — той Край, куды пад стрэху на парог ляціць з чырвоным крыжам белы галубок, той белы галубок                                  з чырвоным крыжам... Край! Той Край, дзе свет цвіце і з кнігі Крыж расце, а Слава дух нясе, той Рай Зямны і Сад Нябесны, дзе ляцяць усе жывых і мёртвых душы, і наўкол вякі трасе той голас з глыбіні                                  ад Еўфрасінні і Скарыны... Вось той Край! Жыцця шчаслівы сон, высокі чысты звон гудзе з усіх старон — і да мяне дачкой ад Божай Маці ўсцяж злятае ён, калі мой прыйдзе час паўстаць праз смерці скон, калі мой прыйдзе час —                                  заграйце Паланэза!