ВЕРШЫ

БАЦЬКА Светлай памяці бацькі — Сямёна Фёдаравіча прысвячаецца Як шмат з таго часу мінула... Амаль стаў нябачным след... Быў люты — месяц пануры, страшэнна злосны на свет. Мяло тады ярасна, жорстка, студзеню наўздагон... Я мог і не стаць дарослым ў скрыжалях лёсу свайго... Той лёс вырашаўся хвацка... У межах сціслых гадзін... Калі, светлай памяці, бацька прывёз мне пеніцылін. Сказаў правінцыйны лекар — быў юны, ды галава! — што ў зэльвенскай у аптэцы, ёсць сродак мяне ўратаваць. Паколькі зусім я знядужаў, меў бацька адзін расклад — праз пекла лютаўскай сцюжы на ровары ў Зэльву — й назад! Паспець ў адну ноч было трэба праз змрок каламесі густой. І падтрымала Неба бацьку ў дарозе той! Вярнуўся ён ранкам рана з ампуламі ў руках! І каля ганку лякарні ад стомы цяжкай упаў! Здзяйсненню сапраўднага цуду першы ж укол паспрыяў, сцішэлы да беспрабуду, раптам заплакаў я!.. За ноч мой бацька адолеў амаль нерэальны шлях! Каб свет убачыць я здолеў, каб зведаў радасць быцця! Каб змог напісаць я вершы на мове продкаў сваіх, якую мне бацька ж першым як скарб найвялікшы з усіх адкрыў у дзяцінства часе, бо матчынай мовай была мова Шаўчэнкі Тараса — светлага Кабзара... Паспеў бацька ў месяцы лютым... Мне двойчы жыццё падарыў!.. Як часта няўзнак балюча ў бурлівым жыцця віры рабіў я яму, бывала... Даруй мне, татка, даруй, што ўспамінаю мала, што мала прыклад бяру... Ды Час нам спрадвек не роўня — мацней за нас Ягамосць! Як важна любіць бацькоў нам, пакуль яны побач ёсць...

БАЦЬКА М. Пархімовічу Адвечна круцілася з небам ў хаўрусе няўхільнае часу кола, спусціўся аднойчы на дол Беларусі Святы Цудатворац Мікола. Ўраджаем багатым тады адарыў жнівень сялянскую ніву, і густа наўсцяж над зямлёю плыў пах хлеба і яблык шчымлівы. Як ведама, смяжыць і ў горле святых — зайшоў стары ў дом напіцца… І трэба ж было, каб у той самы міг — дзіцю даў там Бог нарадзіцца. Яго на руках святы лёгка ўзняў, шапнуў ціха нейкія словы, і ў лоб немаўлятка пацалаваў, пакінуўшы знак адмысловы. І раптам малы — ад роду хвіліна! — ўсміхнуўся шчасліва і светла!.. Мікола ж святы ў сваім руху няспынным, як прывід, растаў у паветры. Таго, хто пабыў у святога руках, вядома ж, назвалі Міколам, і рос ён на радасць і шчасце бацькам, хоць быў зусім не анёлам. З часоў тых шматкроць расцвіталі сады... Малы той з далёкай вёскі даўно стаў дарослым, ды меў заўжды спрыянне святога цёзкі. Жыццё сваё зладзіў як мае быць — сям’я, дом і праца ў радасць, мінулі гады — ён паціху забыў, хто хросны яго сапраўдны. Ды вось яму неяк прысніўся сон, што з неба спусціўся ў госці Мікола святы... І сказаў быццам ён: «Прасі чаго хочаш, хроснік!» Задумаўся тут наш зямляк усур’ёз, бо звычкі не меў ніколі ў неба самога прасіць наўпрост сабе хоць якой патолі. Такога ў жыцці не чакаў пачуць!.. Ды мовіў годна на дзіва: «Бадай, аднаго толькі я хачу — шчасця маёй Радзіме! Пра гэта марыў і продак мой, і свой тэстамэнт пакінуў: “Нашчадкі мае, ахвяруйце сабой за волю краіны мілай!”» Здзівіўся святы: «Бач, свядомы які! Шчасце ж не сеюць з неба! Яго праз пакуты, нягоды, вякі самім узрасціць вам трэба!.. Таму, калі станеце ўрэшце вы народам з уласным тварам, то й волю зможаце лёгка здабыць, такую, як продак твой марыў!» Прамовіўшы, знік наш святы, бы цень.. Хросніка думаць змусіў... А навакол прачынаўся дзень — новы для Беларусі!.. 17.08.2007 г.