 |
|
Станіславу Манюшку
Кантата ў дзень імянінаў,
на музыку J. Z.
Калі сэрца б’е з размахам,
Хто ж яго ўстрымае?
Свята грайкі1, свята Стаха
Абходзім ў актаве.
Слаўся, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Гук, што з тактаў тваіх льецца,
Чалавек з ахвотай
Чуе, плача ці смяецца
Ён з тваёю нотай:
Бо ты, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Ці літанію маліцца
Грэшным нам патрэба,
Аж душа натхнёна мчыцца
Пад твой спеў у неба:
Бо ты, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Ці то ўдар які з рук Панскіх
Спадзе нам на долю,
Цягнем з табой спеў цыганскі,
Каб знайсці патолю
Бо ты, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Ці нам весела ў гасподзе,
З намі ты, спявача!
Пад твой танок, як па мёдзе,
Аж душа ўся скача:
Бо ты, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Грай жа нам бесперапынна,
Наш грайку ўлюбёны!
Сплятай нашых сэрцаў рытмы
У цудоўны тоны:
Бо ты, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
Гэй, браточкі! Хай лунае
Спеў і радасць доўжыць!
Грайку ўдзячнасць хай сплятае
Наш вянок прыгожы:
Vivat, Стаху, творыш цуд,
Граеш нам на сэрцах тут!
1855 г., Барэйкаўшчына
|
|
У альбоме
Станіслава Манюшкі
Калі твае спевы натхнёныя чую
І бачу вачэй прамяністасць,
Ўсявышняга слаўлю за ласку такую,
Што шчодра рассыпала іскры
Ў табе; што Літва не забыта ў Нябёсах,
Што нам песняра спасылае,
Што імем тваім, тваёй славай узнёслай
І нас між людзей узвышае.
Але не адсюль твая слава і гонар,
Спаўняе так Бог свае планы,
На творчасць цябе Бог паклікаў натхнёна,
Пяеш — бо на тое пасланы.
Табой найкрапчэй захапляцца мы будзем,
Бо ты прысвяціў сябе цалкам
Літве, як Арфей, каб змякчыліся людзі,
Іх сэрцаў каменныя скалы.
Я бачыў па свеце, якую моц мелі
Твае жыватворчыя песні,
Як вочы гарачай слязою кіпелі,
Што холад да гэтага неслі.
Я чуў, як напеў, табой схоплены ў полі
Ці ў хаце сялянскай пры працы,
Чароўна салоны літоўскія поўніў,
Пачуццям спрыяў разгарацца.
Гармонія спеву, пясняру наш годны,
Братэрства разносіць — як цудам:
Хто раз хоць заплача пад спеў твой народны,
Не ўчыніць больш здзекаў над людам!
Літвіны, пяснярскай адданыя ўладзе,
Збліжаюцца ў шчырасці хатняй,
Літвін у кунтушы, літвін у сярмязе
Ў любові яднаюцца братняй.
18 снежня 1849 г. Вільня.
|
З польскай мовы пераклала
Ірына Багдановіч,
ліпень 2024 г.
Гл. таксама:
Ірына БАГДАНОВІЧ :: «БО ТЫ, СТАХУ, ТВОРЫШ ЦУД…»: СТАНІСЛАЎ МАНЮШКА ЯК АДРАСАТ ПАЭТЫЧНЫХ ПРЫСВЯЧЭННЯЎ УЛАДЗІСЛАВА СЫРАКОМЛІ ::
- Граек, грайка (польск. grajek) — музыкант, артыст; той, хто грае на музычным інструменце. Гэтае слова ўжывае беларуская паэтка Алаіза Пашкевіч (Цётка) у вядомым вершы «Артыст-грайка». У беларускай мове існуе таксама прыметнік «грайкі» — гучны, звонкі; напрыклад, у вершы Янкі Купалы «Жальцеся, грайкія струны…» (Заўвага перакладчыка).
|
|
