 |
|
*
Цёмная вулка:
ў акне
чытае дзяўчына кнігу:
вякі — айчына.
|
|
*
Уражваецца абшар:
з-пад хмар
жар выпадае.
Ранак.
|
|
*
Кумкаюць жабы:
цвітуць
гарлачыкі ў сажалцы —
разумеюць.
|
|
*
Гняздо для маланкі —
дуб
аздобіўся ў аблачыну.
|
|
*
Услед за залевай:
ліе
спеўную кроплю
жаўрук над жытам.
|
|
*
Датуль і дасюль:
абселі
сюітаю ластаўкі
правады.
|
|
*
Вокны — іконы:
коны
згушчаюцца ў глыбіні.
|
|
*
Адчэпяцца некалі? Не?! —
Пчалу
сцярушвае з сотаў пчаляр
далікатна.
|
|
*
Дрэвы загаварылі:
пространь
у крыллі — ростань.
|
|
*
З хваіны ў хвіліну:
шышка
шукае для лішку
схоў.
|
|
*
У досвітку:
спакваля
смакуе шпак калівы
наваколля.
|
|
*
Звоніць камар у званы:
нязваны —
збіраю ў бары лісічкі
і баравікі.
|
|
*
Кронаю над,
каранямі пад —
ліпа
ўмалёўваецца ў мяжу.
|
|
*
Птах ночы —
з-за гор
вынырвае месяц:
хаваю вочы.
|
|
*
Колькі мяне? —
На ветры
гайдаецца дзьмухавец —
гадае.
|
|
*
Певень спявае —
пень паспявае
упэўніцца,
што ён тут.
|
|
*
Зязюля кукуе:
хай
зелянее гай!
|
|
*
Бярэ, што даецца:
рукі
падставіў жабрак
дажджу.
|
|
*
Сонца ніжэе:
промні
скошваюць цвыркуны.
|
|
*
За небакраем пажар!..
Брыдуць
дрэвы абпаленыя
ў адвячорак.
|
|
*
Дзівосы:
гасподу
ў стадоле майструюць
восы.
|
|
*
Вітрыны ў люстэрках:
міма
ідзе з трысцінаю
дождж.
|
|
*
Заўжды маладая —
вада злятае
на крылах з гары.
|
|
*
Свавольніца:
берагі
рэчку вядуць
за рукі.
|
|
*
Грукае гром:
з узгорка
ўздымаецца ў бездань
дуб.
|
|
*
Лічаць штыкеціны,
сочыць плот,
колькі мяне:
мінаю.
|
|
*
Параспускаліся кветкі —
ў гняздзе
раты паадтульвалі
ластаўчаняты.
|
|
*
Штось засталося?
Сокал
лунае над валуном.
|
|
*
Аблямаваная ў полымя —
зацвіла
яблыня ў полі.
|
|
*
Што маю?..
Выходжу
з бажніцы — голуб
сядае на галаву.
|
|
*
Мыкае —
адмыкае
прыцемкі: малако
з пашы нясе карова.
|
|
*
Хілюся:
ляцяць
вуліцай гусі.
|
|
*
Хопіць на потым
клопатаў:
спіць
у лопуху хлопец.
|
|
*
У завязі:
сад
вымае з улоння
з’явы.
|
|
|
