|
Надзея ў цемры
і святло любові
Хто Ты, святло,
што ува мне жывеш
і цемру майго сэрца
асвятляеш?
Вядзеш мяне Ты,
нібы рукі маці,
а калі адпусціш,
я нават кроку не змагу
сама ступіць.
Ты — уся прастора
вакол майго быцця,
якая атуляе
і ў сабе яго ўкрывае.
Пакінуўшы Цябе,
я падаю у бездань
нікчэмнасці,
а Ты адтуль
ўздымаеш да быцця.
Ты, што бліжэйшы мне,
чым я сама сабе,
глыбей ўва мне Ты,
чым мая душа, —
і ўсё ж такі незаўважальны
і неспасцігальны,
і не ўмяшчаешся ў ніводнае імя:
Духу Святы — Вечная Любоў.
Ці ж Ты не тая манна,
што з сэрца Сына
пераходзіць у маё,
спажытак
і анёлаў, і святых?
Той, хто ад смерці
да жыцця паўстаў,
Ён і мяне таксама
абудзіў
ад сну смяротнага
да новага жыцця,
і дзень за днём
дае мне
новае жыццё.
Напэўна, некалі
напоўніць мяне цалкам
Яго багаццяў поўня,
жыццё Твайго жыцця —
Ты сам:
Духу Святы — Вечнае Жыццё.
Ці, можа, ззянне Ты,
што льецца
ад трону
Найвышэйшага Суддзі,
пранізваючы ноч душы, якая
сама сябе ніколі не пазнае?
Няўмольна-міласэрна
пранікае яно у тайнікі душы.
Спалохаўшыся выгляду
сябе самой,
яна прастору вызваляе —
святому страху,
пачатку мудрасці,
якая з неба да нас прыходзіць
і да нябёсаў
прыцягвае нас моцна, —
дзеянню Твайму, якое нанава
стварае нас:
Духу Святы — пранізлівае Ззянне.
А можа, поўня духу Ты
і сіла,
якой Ягня знімае
пячаткі
з кнігі Божага прысуду?
Табою скіраваныя,
паскачуць па зямлі на конях
пасланцы Божага Суда
і мячом вялікім
аддзеляць валадарства
святла
ад валадарства ночы.
І будзе тады неба новае
і новая зямля,
і ўсё на сваім месцы будзе —
дзякуючы подыху Твайму:
Духу Святы — Пераможная Сіла.
Ці, можа, Ты —
песня любові
і пашаны найглыбейшай,
што гучыць няспынна
перад Божым тронам,
злучаючы ў сабе ў адзіны чысты гук
спеў усяго стварэння?
Тая гармонія,
якая дапасоўвае да Галавы
часткі цела
і ў якой
знаходзіць кожны з захапленнем
таемны сэнс свайго быцця
і радасна ўсклікае
ў Тваім патоку:
Духу Святы — Вечная Радасць.
|
