|
|
 |
Пра нас |  |
Аўтары | |
Архіў | |
Пошук | |
Галерэя | |
Рэдакцыя |  |
|
|
|
|
|
|
|
||||||||
|
№
2(60)/2012
SUMMARY
Благаслаўлёныя Крыжам
У ПОШУКАХ ПРАЎДЫ
З гаміліі Яна Паўла ІІ з нагоды кананізацыі Тэрэзы Бэнэдыкты ад Крыжа (Эдыты Штайн) 11 кастрычніка 1998 г. Пераклады
Галерэя
У святле Бібліі
Паэзія
Інтэрв’ю
ГАЛАСЫ З МІНУЛАГА
З Антоніем Лібэрам размаўляе Ганна Сасноўская Літаратурная спадчына
Мастацтва
ФРЭСКІ ВУЧАЦЬ БЕРАГЧЫ ЧАС
З Уладзімірам Кандрусевічам гутарыць Ірына Жарнасек Постаці
Мастацтва
Прэзентацыя
Нашы святыні
|
Ліст Эдыты Штайн да папы Пія ХІ пра пераслед габрэяў у Германіі доўгі час лічыўся прапаўшым, але быў знойдзены пры адкрыцці сакрэтных ватыканскіх архіваў. Пра тое, як быў напісаны гэты ліст, расказала сама Эдыта Штайн у сваіх успамінах1: «У адзін з вечароў падчас Вялікага посту (1933) я позна прыйшла дадому пасля аднаго з мерапрыемстваў Каталіцкага саюзу студэнтаў. Не ведаю, ці я забылася ключ, ці нейкі ключ тырчаў у замку з таго боку. У любым выпадку, я не змагла папасці дамоў». У гэтым недарэчным становішчы Эдыту Штайн запрасіла да сябе пераначаваць знаёмая пара сужэнцаў, якія праходзілі міма. «Мужчына пачаў размову і расказаў, што амерыканскія газеты паведамілі пра зверствы, якія нібыта былі ўчыненыя над габрэямі... Праўда, я і раней ужо чула пра суровыя меры супраць габрэяў. Але цяпер раптам мяне асяніла, што Бог яшчэ раз паклаў сваю цяжкую руку на свой народ, і што лёс гэтага народа быў таксама маім лёсам. Я старалася, каб мужчына, які сядзеў насупраць мяне, не заўважыў, што ўва мне адбывалася. Напэўна, ён нічога не ведаў пра маё паходжанне. Звычайна ў такіх выпадках я часцей за ўсё адразу даю неабходнае тлумачэнне. На гэты раз я так не зрабіла. Мне здавалася, што гэта было б парушэннем законаў гасціннасці, калі б я цяпер такім паведамленнем пазбавіла б чалавека начнога спакою. У чацвер на Вялікім тыдні (06.04.1933) я паехала ў Бойран2. З 1928 года я кожны год праводзіла там Вялікі тыдзень і святкавала Вялікдзень... На гэты раз мяне прывяла туды яшчэ адна асаблівая справа. На працягу апошніх тыдняў я ўвесь час разважала над тым, ці не магла б я што-небудзь зрабіць у сувязі з габрэйскім пытаннем. Нарэшце ў мяне ўзнік план паехаць у Рым і папрасіць Святога Айца аб энцыкліцы. Аднак такі крок я не хацела рабіць самавольна... З таго часу, як Бойран стаў для мяне ў пэўным сэнсе родным кляштарам, я магла бачыць у абаце Рафаілу (Вальцару) свайго настаяцеля і звяртацца да яго з усімі пытаннямі, рашэнне якіх мела важнае значэнне. Навёўшы неабходныя даведкі наконт Рыма, я высветліла, што з-за вялікага наплыву народу я не мела б шанцаў на прыватную аўдыенцыю. Таму я адмовілася ад падарожжа і выклала сваю справу ў пісьмовай форме. Я ведала, што мой ліст перададзены Святому Айцу; праз нейкі час пасля гэтага я атрымала благаслаўленне для мяне і маіх родных. Больш нічога не адбылося. Але пазней я часта думала, ці не мог ён успамінаць пра гэты ліст, таму што ў наступныя гады крок за крокам здзяйснялася тое, што я тады прадказвала пра будучыню католікаў у Германіі. 19 красавіка я вярнулася ў Мюнстэр, на наступны дзень пайшла ў інстытут. Дырэктар быў у турыстычнай паездцы па Грэцыі. Адказны сакратар, настаўнік католік... быў ужо цалкам выматаны. „Ведаеце, фраў доктар, тут ужо нехта быў і сказаў: <І ўсё ж фраў доктар Штайн не будзе ўжо далей чытаць лекцыі>"». Гэтая сітуацыя змусіла Эдыту Штайн адмовіцца ад сваёй пасады ў інстытуце, каб не наклікаць на інстытут непрыемнасцяў. Магчыма, што Эдыта Штайн напісала ліст да папы Пія ХІ у Бойране і перадала яго свайму настаяцелю Вальцару, які потым сам адвёз яго ў Рым3. Падрыхтавала Ірына Бурак.
Паводле: Neyer, M. A. Der Brief
Гл. таксама:
|
|
||||||||
|
|
|
|
