ПРОСТАЯ БЕЛАЯ СТАРОНКА

Той, што свой плашч прасцірае табе пад ногі,
магчыма, быў нашым продкам, нябогам
з таго сялянскага дахрысціянскага роду,
з якога ўсе нашыя сем’і ўзняліся,
аж да самых юных нашчадкаў,
якія вучылі: наш продак даўні,
дзівак неадукаваны,
ужо тады аб тваёй велічы здагадаўся.
А ты яшчэ не быў прызнаным святым,
але як сапраўды святы спасцігаў людское
раней, чым Укрыжаваны гаварыў з табою.
Ты глядзеў акурат на Яго тым ранкам,
а Ён – на цябе, калі ўкленчыў,
згінаючы спіну і трымаючы пасцелены плашч,
каб ты на ім след свой пакінуў.
Што сёння мы можам пакласці табе пад ногі,
акрамя простай белай старонкі?
Мы, свецкія дзеці нашага далёкага
і няпэўнага бацькі,
з якім святло Джотто дапамагло нам сустрэцца,
адлюстраваўшы расповед, што застанецца
на муры, пакуль на ім будзе фрэска…
І ты, што стаўся вытокам італійскае песні,
першым паэтам нашае мовы і самым вялікім,
бо пахрысціў жывыя сапраўдныя рэчы
імем братэрскім слоўных абдымкаў,
ты на наш плашч папяровы ступаеш,
бо сапраўдная паэзія без літасці не бывае...

Просты чалавек прадказвае славу святому Францішку.
Фрэска Джотто ў базыліцы святога Францішка ў Асізі.

Гл. таксама:
Аксана ДАНІЛЬЧЫК :: «КВЕТАЧКІ» ПА БЕЛАРУСКУ: ПАСЛЯСЛОЎЕ ПЕРАКЛАДЧЫКА ::