 |
|
Выступленне Ніла Гілевіча на свяце паэзіі ў Мікалаеўшчыне.
1978 г. Фота з фондаў БДАКФФД.
|
|
Васіль ЗУЁНАК
ЛЮБОЎ ПРАСВЕТЛАЯ
Над кнігаю Ніла Гілевіча
І натхнёны, і адмысловы,
Чарадзей у прасветлай сяўбе,
Улюбёны ў роднае слова,
Дык і слова любіць цябе.
З ім да Бацькаўшчыны дарогу
Лёс адольваць наканаваў,
Каб адступнік сваю перамогу
Запраданскую не святкаваў.
Каб душа не згасала ў народзе,
Слова роднае ты акрыліў,
Праз жыццё з ім у добрай згодзе
Летуценныя думы спяліў.
Непахіснае слова-празорца —
Як паходня веры тваёй:
Вечна ззяць беларускай зорцы —
Мове нашай быць вечна жывой!
|
|
Данута БІЧЭЛЬ
КАЛІ ПАМІРАЮЦЬ ПАЭТЫ
Калі паміраюць паэты –
у зацьменне заходзяць планеты.
Вершамі плачуць палеткі,
ў снапкі збіраюцца кветкі,
каб у роднай сталіцы
Паэту ў дол пакланіцца.
Ад слёз разліваюцца рэкі.
Як ад горкай рэдзькі
праслязіўшыся, родныя слоўцы
прыжмурваюць вочы на сонцы…
Наш народны Паэт Ніл
на хвілінку прылёг за небасхіл.
Бессмяротнае слова,
як і памяць пра Ніла,
не пахаваем за небасхіл!
15 красавіка 2016 г.
|
|
Галіна КАРЖАНЕЎСКАЯ
АПОШНІ З МАГІКАН
Нілу Сымонавічу
Пакінуў нас
Апошні з магікан —
наш волат духу,
абаронца мовы,
што выкрываў аблуду і падман
Класічным вершам,
нескароным словам.
Маленькая — ля Гайны — Слабада
Такога патрыёта нарадзіла!
…Усіх нас прыгаломшыла бяда.
Нам хоць бы кроплю
ад ягонай сілы.
2016 г.
|
|
Хрысціна ЛЯЛЬКО
ЯК БЫЦЬ?
Нілу Гілевічу,
апошняму народнаму паэту Беларусі
Як быць народу без сваіх народных, —
без мудрых, мужных і высакародных?
Як быць народу, што губляе мову —
Душу сваю і сутнасці аснову?
Як быць народу, што сваіх прарокаў
ніколі не трымаў навідавоку?
Як быць народу, каб не стаць жыхарствам? —
Чытаць і шанаваць іх спадчыну, спадарства!
30 красавіка 2016 г.
|
|
Язэп ЯНУШКЕВІЧ
БЯЗЛІСТЫ ГАЙ
Памяці Ніла Гілевіча
У шэрым небе сіратлівым
Сем паркаў злева, справа — тры...
Крыляюць порстка, так імкліва
Імкнуць дадому журавы!
А паміж імі, адзінока,
Стары, што колісь важаком
Прыводзіў выраі здалёку,
Каб не забылі родны дом.
Адстаў ад клінаў крэўных птахаў,
«Ку-у-рл-ы-ы-ы!» — крычыць, і той адчай
З-пад стомленых натужных узмахаў
Спрабуе ўчуць бязлісты гай...
Той гай, дзе белыя бярозы
Гайдалі, поўныя задум,
Ягоны веснавыя крозы,
Высокі ўзлёт,
Высокі ўзлёт,
Высокі ўзлёт — жыцця і дум...
«... Вы шуміце, шуміце нада мною, бярозы,
Асыпайце, мілуйце ціхай ласкай зямлю.
А я лягу-прылягу край гасцінца старога,
Я здарожыўся трохі, я хвілінку пасплю...»
... У шэрым небе сіратлівым
Дзве паркі злева, справа — тры...
Крыляюць порстка, так імкліва
Імкнуць дадому,
Імкнуць дадому,
Імкнуць дадому — журавы!
Адстаў ад клінаў крэўных птахаў,
Крычыць — «Ку-у-рл-ы-ы-ы!», і той адчай,
З-пад стомленых тужлівых узмахаў
Хоча пачуць,
Хоча пачуць,
Хоча пачуць
бязлісты гай...
РАКАЎ, 30-31 сакавіка 2016 г.
|
|
Алесь ЧОБАТ
Я ЗНАЮ…
Я знаю даўно, што калі паміраюць людзі
і неба прымае нябачныя душы іх,
то нічога не робіцца ў свеце, бо іншыя людзі
гэтаксама жывуць і бягуць па справах сваіх.
Гэтаксама смяюцца, снедаюць і абдымаюцца,
ідуць на закупы, на дачах паляць галлё.
У лазнях мыюцца і на службах маюцца.
Свет не рушыцца – кожнаму месца сваё.
Але кожны раз я чую, што нешта рушыцца
ў тое імгненне і нейкая рвецца ніць –
неба рушыцца, зямля рушыцца…
і толькі бяспамятным гэты боль не баліць.
|
|
Аксана ДАНІЛЬЧЫК
* * *
мае беларускія словы
бітыя бітыя словы
ужо не стогнуць
а сцяўшы зубы кладуцца
дошкамі
па-над багнай
ступаю па іх
і прашу каб патрывалі
яшчэ яшчэ і яшчэ
і я некалі стану
мастком
каб пайшлі
праз мяне
мае беларускія словы
далей
у будучыню
|
|
Лідзія КАМІНСКАЯ
НІЛУ ГІЛЕВІЧУ
На развітанне
Слова свабоднае, слова жывое
Вамі — за Багушэвічам і Цёткаю —
Падхоплена і прамоўлена як самае дарагое.
Слова роднае, слова народнае
Вамі — услед за Купалам і Коласам —
Услаўлена прыгожа і годна.
Слова мудрае, слова вячыстае
Вамі — за Багдановічам і Гарэцкім —
Пранесена высока і чыста.
Слова шчымлівае, слова балючае
Вы нам пакінулі, як крыніцу гаючую, —
Словы ўдзячныя, словы світальныя
Прыміце ад нас, Ніл Сымонавіч, —
На развітанне.
30 сакавіка 2016 г.
|
|
Юлія ШЭДЗЬКО
НІЛУ ГІЛЕВІЧУ
Значэнне імя вымярае значэнне асобы
— гэта, прынамсі, можа быць слушна адносна таго,
хто сапраўды, як рака, нёс жывыя шырокія воды
жывога крышталю радка, каб насыціць пясок берагоў.
Законы ракі, як і ўсё, падуладны спрадвечным законам,
прырода не можа застыць, і не можа рака не цячы
з крынічных вытокаў і ўсцяж праз парогі да водаў
большых, чым можна ўявіць і ўвабраць у памкненнях душы.
І так, як рака безупынна імкнецца да мора,
імкнецца паэт у нябёсы, бо там яго вырай і край.
Ціха люляе на хвалях бязмежнай блакітнай прасторы
срэбраны човен з ветразем — за небакрай.
|
Гл. таксама:
Радзім ГАРЭЦКІ :: ЗМАГАР ЗА БЕЛАРУСЬ І МОЙ СЯБАР ::
Арсень ЛІС :: ПАМЯЦІ ПАЭТА-ГРАМАДЗЯНІНА, ЗМАГАРА ::
Міхась СКОБЛА :: НІЛ, ЯКІ ЖЫВІЎ ПУСТЫНЮ ::
Тамара НУЖДЗІНА :: «Я МАРНА НЕ ЗГІНУЎ, БЯССЛЕДНА НЕ ЗНІК...» ::
Ірына ЖАРНАСЕК :: СУСТРЭЧЫ, РАЗМОВЫ, УСПАМІНЫ... ::
|
|
