ВЕРШЫ

Перабіраю, як ружанец Дагэтуль Мне яшчэ цікава, Што злева, Спераду і справа. Але ўсё больш маўчу, Як сяду: Успамінаю дні, Што ззаду. Перабіраю, Як ружанец: Дзяцінства дзень... І шлюбны танец… І нараджэнне Дзетак кволых… Святочны стол… Людзей вясёлых… І як аднойчы Шла з вакзала, І мяне маці Сустракала. Сказала: «Помніш скверык? Там Паўстане хутка Божы храм! Святога Юзафа Ён будзе… А ты — Люцыя, Мая Люда». Глядзелі вочы Дзіўнавата — Дзве шклянкі, Поўныя гарбаты… Такога ж Цёмнага напою, Які цяпер Ужо й са мною. Дагэтуль Мне яшчэ цікава, Што злева, Спераду і справа. Але пасля Імшы Часіна. Вачэй цямнее Зеляніна…

Вехі гісторыі Іржавыя вехі сусветнай гісторыі Бібліятэкай дзяржаўнай паўтораныя! Мы ехалі разам, гадалі, што будзе. Кляліся: «Не здрадзім ні кнігам, ні людзям!» Вайну, як раку па разбураным мосце, Праехалі бурай, шалёнай ад злосці. Хоць падалі, везлі і скарб наш, і памяць Праз голле і вецер, і слоўную замець… Збяромся ж – у марах, наяве! – у месцы Адным ды высокім: у Бібліятэцы.

Каля касцёла святога Юзафа Бярозкі каля касцёла – Да Бога дарогі светлыя. Па белых ствалах — пісьмёны, Старыя і ледзь прыкметныя. Ля чыстых аўтамабіляў — Апошнім шафёр выходзіць! — Размовы вядзе радзіна, Як трэба сябе паводзіць. Дзяўчаты ў святочных строях. І хлопчыкі ў чаравічках, Сур’ёзныя, як героі: Іх маці — ці бацька — клічуць… Наводдаль квітнее клумба У сонечных промнях лета Пазбытым – ці новым цудам, Вясельным якімсь букетам. Укленчылі ля святога Бабулі, што йшлі здалёку: Ад зыбкі сваёй — да Бога, Да блізкай ім столі высокай. У цёплай траве – дарожкі Да храма. Якаясь міма… Пайду па шырокай, гожай Намоленай і любімай.

«Пленэр у Польшчы» (З нізкі вершаў, прывезеных з Ружанастоцкага пленэру) 1. Мастакі Мастакі за палотны — і ў поле: Замалёўваць прыроду і волю, У блакітна-зялёнай хусціне Завязаць — і за плечы закінуць!.. І панесці па свеце далёка… Праз гады каб гукаць і галёкаць Птушка птушку — з тых дзіўных чародаў, Што сплываюць у Рай назаўсёды. 2. Паэтка Мастакі за палотны — і ў поле, А паэтка клубніцы ў прыполе Прынясе і згатуе гарбаты, Побач цюцік заскача калматы. А яна мастакам не пярэчыць. Свой малюнак нягеглы — скамечыць, Раскладзе на стале сваёй веры Нож, аловак, асадку, паперы. Плён паэткі — не горшы, не лепшы, Але ўласны: прыгожыя вершы... Мы на сонечным Боскім пленэры — Ўсе! — уяўнай зямлі піянеры. 3. Рака Цячэ цудоўная рака… Плынь не з вады, не з малака — Са слоў, што шэпчуцца ў малітвах, Спяваюцца ў духоўных бітвах. Быць хрысціянінам — абранасць. Быць творцам — проста абазнанасць У маляванні ці навуках Карцінкі спараджаць у гуках. Але спусціць усе па плыні Насуперак сваёй гардыні І аўтарству свайму насупраць — У гэтым, я мяркую, сутнасць Быць хрысціянінам: абмыцца Вадой — і ў нетрах растварыцца… Цячэ цудоўная рака… Кісельны бераг… З малака Сама, і ўся з карцінак-рыбак, З раслінных целаў нашых зніклых (Мы шкадаваць іх не павінны — Ў вадзе гайдаюцца сцябліны…)