АПОШНЯЯ СУСТРЭЧА

У Беларусі яшчэ трывае боль страты пасля смерці гэтага вялікага чалавека, і ўсе католікі ўсведамляюць, што страцілі кагосьці вельмі блізкага, хто быў для іх амаль бацькам, а для мяне і сапраўды ім быў.

На шчасце, я сустракаўся з ксяндзом кардыналам Казімірам Свёнткам шмат разоў, аднак сустрэча раніцаю 23 ліпеня 2011 года была асабліваю — гэтая сустрэча назаўсёды застанецца ў маёй памяці...

...Памятаю і адну з апошніх сустрэчаў сам-насам. Было гэта ў дзень святога Казіміра ў Пінску, у дзень імянінаў ксяндза кардынала. Калі я падышоў з віншаваннямі і нахіліўся, каб сказаць некалькі асабістых словаў і перадаць пажаданні ад вернікаў Ішкалдзі і Паланэчкі, нашы вочы сустрэліся і ўсе словы былі ўжо непатрэбныя. Я зразумеў кардынала, а ён зразумеў мяне. Аднак іерарх са слязьмі на вачах (думаю, гэта былі слёзы радасці і шчасця, слёзы ўзрушэння) прашаптаў мне: «Дзякую табе, Мацьку». Я нават не здолеў задаць пытання: «Эмінэнцыя, а за што? Гэта мне ёсць за што Вам дзякаваць — майму сябру». Ніводнага слова я не змог выціснуць з сябе.

...Познім вечарам

22 ліпеня да нас прыйшла вестка, што раніцаю труна з целам памерлага арцыпастыра будзе перавезеная ў мінскую архікатэдру.

У галаве мільганула думка, што пахавальная працэсія можа ехаць каля нас — па «Алімпійцы». Запозна было, каб да раніцы паведаміць пра гэта ўсім вернікам і арганізаваць годнае развітанне, але тыя, каму патэлефанавалі ноччу і хто прыйшоў раніцаю на «Алімпійку», напэўна, былі прадстаўнікамі ўсёй каталіцкай супольнасці з Ішкалдзі і Паланэчкі. Да нашай «дарожнай супольнасці» ў імгненне вока далучыўся і кс. Конрад Патыка SVD з Баранавічаў.

...Стоячы на дарозе, мы засяроджана выглядалі міліцэйскую машыну, якая павінна была ехаць наперадзе пахавальнай працэсіі.

...І ўрэшце, у далечыні, з-за павароту выехала міліцэйская машына з уключаным святлом. Гэта быў для нас знак, што хвіліна незвычайнай сустрэчы надышла — вочы ўсіх сабраных былі скіраваныя ў той бок.

Машына з труною ксяндза кардынала спынілася каля нас. Вельмі цяжка растлумачыць, але (і ўсе пра гэта пасля гаварылі) менавіта ў той момант нас перапаўнялі два зменлівыя пачуцці — радасць і смутак. Радасць ад сустрэчы, а смутак ад таго, што яна, на жаль, была апошняя.

...Так шмат хацелася сказаць у той момант, але словы захрасалі ў горле, і са слязьмі ў вачах, скіраваных на труну з целам кардынала, з вуснаў злятала толькі ціхае і спакойнае: «Вечны адпачынак дай яму, Пане...». Нават двое малых гарэзлівых хлопцаў Паўлоўскіх у гэты момант былі незвычайна ціхія і спакойныя.

Успаміналася, як кардынал, уваходзячы ў нашу святыню з узнятаю на благаслаўленне рукою, гучна ўсклікаў: «Вітаю вас, дарагія ішкалдцы!».

А цяпер ён развітваўся з намі, а мы — з ім, тут, на нашай ішкалдскай зямлі...

Падчас супольнай малітвы і хвіліны цішыні, напэўна, кожны з прысутных размаўляў у думках з памерлым, а ў маёй галаве сярод блытаніны думак біліся толькі два словы: «Бывай, ойча!»...

Вернікі клалі кветкі проста пад колы машыны з труною нашага духоўнага айца, і гэта была праява вялікай пашаны. Мы ўпэўненыя, што шлях кардынала ў неба ўсланы такімі ж кветкамі... і нашымі таксама.

Пахавальная працэсія паціху рухалася, а нашыя вочы, зрошаныя слязьмі, яшчэ доўгі час глядзелі ўслед знікаючай у далечыні машыне з нашым айцом і сябрам. Так — з айцом і сябрам.

Мы разыходзіліся па сваіх дамах... Нягледзячы на шум сустрэчных машын, у нашых сэрцах панавалі невымоўная цішыня і спакой, і была светлая радасць ад гэтай незвычайнай сустрэчы з нашым святой памяці айцом і сябрам, ксяндзом кардыналам Казімірам Свёнткам.

Гл. таксама:
Юры ГАРУЛЁЎ :: ГЭТА БЫЛО АДКРЫЦЦЁ... ::