 |
|
Пад вечар слепнуць вочы
Пад вечар слепнуць вочы.
Дым. Перашчоўк сарочы.
Час быццам запаволены:
І радасна, і вольна мне…
Вар бульбачку ўгаворвае.
Кроп агуркі рассоўвае.
Блакітнай ружай ночы
Газоўка зачароўвае.
|
|
Анёлку ўночы буду рада
Бінты на сэрцы ссуну трохі —
Убок. Так боль пячэ глыбокі!
Калі губляеш, разумееш:
Ты — меншаеш… І вар’яцееш.
«Выпрабаванне, а не здрада…» —
«Не, здрада! Не выпрабаванне…»
Анёлку ўночы — буду рада.
Малітвай прывітаю ранне.
|
|
Глядзі вышэй!
Учора —
Чорным-чорна…
А сёння —
Жоўць вясёлая!
Блакіт дажджу!
Зялёнка
Травы і дрэў!
Падкоўкай
Каня Сусвету добрага
(«Глядзі вышэй!») — вясёлка!
|
|
Бэзавы шалік
Каб не вайну, а вясну ўспамінаці,
Бэзавы шалік купіла я маці.
Будзе насіць у касцёл і да ўнукаў.
Дзякуй, куст бэзу, табе за навуку!
Ты, што ні май, каля дому квітнееш:
«Тое, што маеш, аддай, не збяднееш!»
Бэзавы колер — базавы прынцып:
«Болю даволі! З намі быў Хрыстус!»
|
|
На беразе
На беразе Наступнага
Стаю вярбой насупленай.
І рыбак хуткіх разглядаю.
Яны — што мела я, што маю,
Што буду мець… Знаходзяць пальцы
Шлях да вады — лістамі слацца
І акунацца на імгненне
Ў халодную ваду цячэння.
Літанні… Веры неадступнасць.
Пяшчота, Божая прысутнасць.
|
|
Матуля хварэе
Драўляны крыж над ложкам,
З паломніцтва буклет
З выявай Маці Божай,
Крышталь, сухі букет.
І лекі пад падушкай
(«Таблеткі — кроплі слёз»),
Кардонныя іх пушкі
Цяжэй за цэглы стос.
У перадзімняй стоме
Матуля прылягла…
Часцей бываю ў доме,
Дзе некалі расла.
Гараць, запаліш толькі,
Дзве свечкі з даўніх, «тых», —
Як залатыя кроплі
Ці німбы, што ў святых.
|
|
Святло з нябёсаў
Учора — толькі гора.
А сёння — шчасця поўня.
Хачу — штодзень, бясконца! —
Каб у вакенца — сонца…
Ды пасталець пара мне:
Ўсё — з рытму, чаргавання.
Бяду змяняе радасць,
А слодыч дзён — гаркавасць
Апошняга кавалку
Хлябка. Які ж ён даўкі!
Старыя — як малыя.
Душа ў чаканні ные.
Сустрэчу прадчувае,
А з кім, сама не знае.
Ўсё з рытму, чаргавання…
Пара і мне, пара мне —
У шлях блакітна-белы.
Хто хрышчаны, той смелы.
|
|
|
