ШЛЯХ У БУДСЛАЎ ПРАЗ ПОСТ І МАЛІТВУ

Будслаў — святое і вельмі роднае месца для кожнага католіка ў Беларусі. Для таго, каб так сталася, нямала сілаў прыклаў пробашч касцёла святых Сымона і Алены ў Мінску ксёндз Уладзіслаў Завальнюк. З адраджэннем веры ў Беларусі ў многім дзякуючы кс. Уладзіславу пачаў адраджацца і культ Маці Божай Будслаўскай. Аднавілася правядзенне фэстаў у Будславе, туды паехалі і пайшлі пілігрымкі. Восем гадоў таму ксёндз Уладзіслаў арганізаваў і ўзначаліў пакутную, альбо, як яе яшчэ называюць, посную пілігрымку ў Будслаў. Пяць дзён вернікі ідуць пехатою, спажываючы толькі хлеб і ваду, а большасць — увогуле толькі ваду. Што дае гэтая пілігрымка? Расказвае кс. Уладзіслаў Завальнюк.

— Справа пілігрымкі — гэта, перш за ўсё, сведчанне веры тых, хто ў ёй ідзе. Мэта — абудзіць духоўнае жыццё ў Беларусі, каб людзі зразумелі, што нашае існаванне не абмяжоўваецца трыма сцежкамі: дом, праца, гастраном, каб адчулі патрэбу жыць з Богам, адчулі далонь Усемагутнага, якая благаслаўляе, натхняе, аберагае і вядзе да шчаслівай вечнасці.

Перад тым, як вырушыць у пілігрымку, раніцаю цэлебруецца святая Імша ў інтэнцыі нашай краіны і ў інтэнцыі кожнага суайчынніка, веруючага і няверуючага, праведніка і грэшніка. Мы ўсе — Божыя дзеці і, якімі б сцежкамі ні хадзілі, павінны выйсці на тую адзіную, што вядзе да Нябеснага Айца. Пілігрымы гэта добра разумеюць, таму ахвяруюць свае пакуты і пост у гэтых інтэнцыях. Вельмі радуе, што з кожным годам ідзе ўсё больш і больш людзей. У мінулым годзе было ўжо 68 вернікаў, а ў першай пілігрымцы ішло ўсяго толькі 13.

Людзі збіраюцца з усёй нашай краіны, і гэта вельмі важна, бо такім чынам ахопліваецца ўся Беларусь. Калі мы бліжэй знаёмімся, пілігрымы гавораць: «Я іду за свой горад, я — за свой рэгіён, а я ахвяруюся за сваю малую радзіму...» Гэта вельмі кранае. Узрост пілігрымаў ад 16 гадоў да 86-ці! І, што цікава, усе даходзяць. Людзі, якія скаштавалі смак асаблівай ласкі пілігрыма-пакутніка, вельмі яе цэняць. У канцы са здзіўленнем усклікаюць: «Шкада, што так хутка ўсё скончылася!». Потым яны цэлы год жывуць у чаканні наступнай пілігрымкі.

Многія з нас раней ішлі і ў звычайнай пілігрымцы, і мы добра адчуваем розніцу. Там дух, так бы мовіць, вайсковага маршу — адпаведны тэмп, гучныя спевы, воклічы. У нас пераважае цішыня. Ідзём паволі. Адну частку Ружанца з разважаннямі молімся каля дзвюх гадзінаў. У цішыні вучымся слухаць голас Бога, і навакольная прыгажосць гэтаму вельмі спрыяе. Ідзём пераважна па лесапаласе. Водар кветак, чысціня паветра, блакіт нябёсаў, птушыныя спевы... Усё гэта радуе душу, дае супакой і адчуванне сапраўднага шчасця, свабоды.

Першыя гады мы ішлі па асфальце, несучы на сабе ўсе свае рэчы ў цяжкіх заплечніках. Потым вырашылі, што мікрааўтобус будзе давозіць нашыя рэчы да пункту начлегу. Зразумелі і тое, што трэба змяніць маршрут. Наш пілігрым Ганна Дубовік, маці ксяндза Дзмітрыя Дубовіка, распрацавала карту новага шляху (яна па прафесіі картограф). Спачатку гэты маршрут апробавалі на машынах і роварах, а потым смела пайшлі.

Пілігрымка — гэта не толькі сведчанне веры, а яшчэ і евангелізацыя. Калі мы прыходзім у вёску на начлег, людзі цікавяцца, хто мы і для чаго так далёка ідзём. Усе вельмі здзіўляюцца, што мы ідзём галодныя. Многія задумваюцца і пра свой пост. Разыходзячыся потым па дамах, нашыя пілігрымы дапазна размаўляюць з людзьмі пра веру, пра Бога...

А цяпер — пра тое, з чаго ўсё пачалося. У нашай парафіі склалася традыцыя падчас Вялікага посту перажываць сераду, пятніцу і суботу на хлебе і вадзе. Хтосьці так посціцца адзін дзень, хтосьці два, а некаторыя і тры. Каля алтара стаіць асвечаная вада, людзі бяруць яе, атрымліваючы благаслаўленне на такі пост. Спачатку было ўсяго тры-чатыры тысячы чалавек, а цяпер даходзіць і да сямі тысячаў тых, хто хоць адзін дзень на тыдзень посціцца на хлебе і вадзе. І я падумаў, а чаму б нам і ў пілігрымцы да Будслава не пасціцца вось так. У пілігрымцы па Святой Зямлі я трываў у шчырым посце 9 дзён! Выпадковых людзей у гэтай справе няма. Да пакутнай пілігрымкі трэба рыхтавацца і духоўна, і фізічна.

Выношваю ідэю зрабіць яшчэ адну пілігрымку ў Будслаў, якая б спажывала толькі свежавыціснутыя сокі. Гэта для тых, хто не падрыхтаваны ісці толькі на вадзе альбо на хлебе і вадзе. Аднак пакуль што дактары не дазваляюць гэтага рабіць.

Хачу запрасіць усіх вернікаў далучацца да нашай пілігрымкі.

Дарэчы, 5 чэрвеня, на дні святарскай сустрэчы, наш арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч сказаў: «Аб’яўляйце вернікам, каб загадзя запісваліся ў пешую пілігрымку ў мінскай катэдры, бо кухня там можа абслугоўваць не больш за 400 чалавек. Тыя, хто спозняцца, няхай ідуць у галодную пілігрымку з ксяндзом Уладзіславам Завальнюком». Так што чакаем! Да сустрэчы!

Запісала Галіна Калевіч.

Гл. таксама:
Айцец Віктар БУРЛАКА OFM :: ЮБІЛЕЙНЫЯ ЎРАЧЫСТАСЦІ Ў БУДСЛАВЕ ::
Янусь МАЛЕЦ :: БЕРАЖЫ НАС, ЗАСТУПНІЦА ::
Ірына САМАТОЙ :: РОДНАЕ ::
Ядвіга РАЙ :: ЗАМАЛЁЎКІ З ПОСНАЙ ПІЛІГРЫМКІ ::